شیلات

لرنه آ

لرنه آ مهمترین انگل از گروه پاروپایان است که جنس ماده آن به صورت مزاحم روی قسمتهای مختلف ماهی چسبیده و باعث آسیب رساندن به بافتهای ماهی می شود .لرنئای ماده وقتی که  روی بدن میزبان به بلوغ میرسد توسط جنس نر بارور میشود . دگردیسی در جنس ماده رخ داده و ظاهر بدن آن شبیه موجود عجیبی شده که شباهتی به پاروپایان ندارد. قسمت سر انگل در پوست یا آبشش فرو رفته و حتی ممکن است از بدن عبور کند .دگردیسی سر از نواحی ستاره ای شکل صورت میپذیرد و باعث تثبیت انگل در آن منطقه می شود . در انتهای انگل یک جفت کیسه تخم رشد کرده که این تخمها بعدا به ناپلئوس های بیضوی شکل تبدیل می شوند که آنهانیز بعد از حدود 50 ساعت  به متاناپلئوس تبدیل میشوند که اولین نشانه آن ظهور بندهای بدن است .بعد از حدود 40 ساعت یک اسکلت خارجی پیکر موجود را در بر گرفته که دارای 2 جفت پای شنا است . این پاروپای اولیه اگر نتواند در طی مدت 3 روز میزبانی برای خود پیدا کند از بین میرود . ولی در صورتی که میزبانی پیدا کند , دومین ,سومین و چهارمین مرحله را طی کرده تا به مرحله پنجم برسد که بند تناسلی به بدن اضافه میشودو جفت گیری در ششمین مرحله پاروپایی صورت

می گیرد .انگل نر بعد از جفت گیری جدا شده و خودش می میرد و انگل ماده به دگردیسی ادامه میدهد و به سرعت طول آن افزایش پیدا می کند که باعث آسیب رساندن به منطقه ای که انگل ماده مستقر شده است میشود . معمولا آسیب رسیدن به آبشش باعث بوجود آمدن خطرات جدی برای ماهی میشود .روند تکاملی ثبیت توسط زوائد ستاره ای شکل صورت می پذیرد و تخمدانها هم در جهت خلفی در قسمت محل اتصال سینه به شکم بوجود می آید . زوائد ستاره ای از ناحیه سر انگل منشعب شده و باعث تثبیت انگل میشود و در این حالت جنس ماده تخمریزی می کند .ماهیانی که از وجود لرنئا آسیب دیده اند به کناره های استخر پناه میبرند و معمولا تعادل ندارند و با حرکات شدید پرشی سعی در دفع انگل دارند که بعد از مدتی به علت خستگی به حالت وارونه روی آب می مانند .موکوس زیاد روی باله ها ,آبشش و پوست از علائم وجود این انگل است . محل اتصال لرنئا بر اثر خراشیدگی قرمز است و ممکن است دارای خونریزی نیز باشد .

درمان :

بهترین حالت درمانی برای هر بیماری پیشگیری از آن است ولی افزایش شدت آب , خشک کردن استخر (در صورت امکان ) و استفاده از سموم تری کلروفن و مازوتن می تواند موثر باشد .