شیشس
|
فهرست صد كتاب ناب ادبيات جهان Selected Books from World Literature | ||
|
The following list has been noted in Dr. Elahi Ghomshei's official website The links to the books are added by Mohammad H. Ansari 1- اشارات و تنبيهات
اثر ابن سينا - قرن پنجم هجری
2- والدن، آثار ادبا غرب،
Walden
نوشته ی هنری ديويد ثورو
Henry David Thoreau
3- مهابهارات
4- در طبيعت اشياء،
On The Nature of Things
اثر لوکريتوس،
شاعر بزرگ رومی در قرن اول پيش از ميلاد
5- نمايشنامه ابرها،
اثر اريستوفانس Aristophanes
كمدي نويس مشهور يوناني،
معاصر سقراط قرن پنجم پيش از ميلاد
6- مجموعه اشعار سافو
Sappho
قرن ششم پيش از ميلاد
7- در آزادي بيان،
آريوپجي تيکا (AreoPagitica) اثر جان ميلتون شاعر معروف انگليسي در قرن هفدهم.
8- افسانه هاي پريان،
اثر هانس کريستين اندرسن (Hans Christian Andersen)
9- ديوان حافظ،
اثر شمس الدين محمد حافظ شيرازي
10- The Element Book of Mystical Verse
Edited by Alan Jacobs
انتشارات Element
شعر عرفاني به زبان انگليسی
11- كتاب مقدس(عهد عتيق و عهد جديد)
ترجمه: انجمن كتاب مقدس.
چاپ دوم در ايران 1987 – از روي نسخه چاپ 1904
12- داستانهاي كوتاه تولستوي
13- هنر چيست،
اثر تولستوي
14- اخلاق ناصری،
تصحيح مجتبي مينوي
با همكاري ترجمه كامل متن به انگليسي اثر Wickens
گزيده اخلاق ناصري براي دبيرستانها چاپ شده است.
15- اوصاف الاشراف،
اثر خواجه نصير طوسي
كتابي است كوچك اثر خواجه نصير طوسي در بيان مراتب سير و سلوك در فرهنگ اسلامي كه بارها به طبع رسيده و از جمله يك نسخه نفيس از آن به خط عمادالكتاب سيفي قزويني طبع و انتشار يافته است. مقصود از اشراف در عنوان اين كتاب انسانهاي پاك و شريف است نه صرفاً انسانهاي اشرافی و ثروتمند و رجال سياسي و اجتماعي و خاندانهای صاحب ثروت و قدرت. اين کتاب در عين کوچکی همه مراتب سير و سلوک عارفان و صوفيان حقيقی را در چهار چوب فرهنگ اسلامی به اختصار بيان کرده است. اين کتاب از مهمترين کتابهای کوچک محسوب می شود. 16- افسانه هاي هزار و يك شب
17- سير و سلوك ِ ترسا،
Pilgrim's Progress
اثر جان بانيان
By John Bunyan
| ||
كنترل ديابت
كنترل ديابت
تغذيه
مهمترين اصل تغذيه صحيح در ديابت مصرف متعادل تمام گروههاي غذايي شامل نان و غلات، ميوه جات، سبزيجات، شير، گوشت و چربيها مي باشد. البته بايد نكات زير را در نظر داشت:
- كاهش مصرف مواد غذايي نشاسته اي (كربوهيدراتها) از جمله نان و برنج: در اين ميان مصرف مواد قندي به شرطي كه همراه با غذا خورده شوند و معادل آنها از مقدار مواد نشاسته اي غذا كم شود، اشكالي ندارد. البته بايد به خاطر داشت كه اغلب شيريني ها حاوي مقادير زيادي چربي هستند و باعث چاقي مي شوند.
- مصرف مقادير كافي فيبر: فيبرها مواد غير قابل جذبي هستند كه باعث كاهش وزن، كاهش كلسترول خون و بيماريهاي قلبي و نيز جلوگيري از بالا رفتن زياد قند خون بعد از غذا مي شوند. بنابراين مصرف اين مواد در بيماران ديابتي بسيار مفيد است. مواد غذايي زير حاوي فيبر فراوانند: نان سبوس دار، جوي پوست نكنده، ذرت، بادام، فندق، گردو، انواع لوبيا، عدس، سويا، سبزيجات مخصوصا لوبيا سبز، نخود فرنگي، هويج، گل كلم، اسفناج و ميوه ها مخصوصا توت فرنگي، شاه توت، گلابي، سيب و پرتقال
- محدود كردن مصرف نمك به 5/1-1 قاشق چايخوري در روز به منظور پيشگيري از افزايش فشار خون
- به حداقل رساندن مصرف گوشت قرمز و استفاده از گوشت مرغ و ماهي (مخصوصا ماهي قزل آلا و سفيد) به جاي آن
- مصرف وعده هاي غذايي و نيز ميان وعده ها در فواصل منظم و تقريبا ثابتي از شبانه روز
- كباب يا آب پز كردن مواد غذايي به جاي سرخ كردن آنها
- جدا كردن چربي گوشت و نيز پوست مرغ
- پرهيز از اضافه كردن روغن به غذا تا حد امكان (حداكثر 5-4 قاشق غذاخوري در روز)
- خودداري از مصرف غذاهاي پر چربي مثل كله پاچه، مغز، سوسيس، كالباس، همبرگر و سس هاي آماده
- جايگزيني مصرف روغن هاي گياهي مايع به جاي روغن هاي جامد به منظور كاهش كلسترول خون
- مصرف كافي مواد غذايي حاوي چربي هاي مفيد از جمله روغن زيتون، بادام، بادام زميني، گردو و فندق به افزايش سلامت دستگاه قلب و عروق
- استفاده از لبنيات كم چرب و محدود كردن مصرف كره از جمله مارگارين، خامه، سرشير و لبنيات محلي
نگاهي گذرا به نكات فوق نشان مي دهد كه اصول تغذيه صحيح در ديابت در واقع همان اصولي هستند كه هر فردي كه خواستار حفظ سلامت عمومي بدن خود است، ملزم به رعايت آنهاست.
ورزش
با توجه به نقش ورزش در كاهش وزن و چربي خون و نيز كم كردن مقاومت بدن نسبت به انسولين كه از مهمترين دلايل افزايش قند خون در ديابت نوع 2 است، مي توان به اهميت نقش ورزش در پيشگيري و درمان ديابت و عوارض آن پي برد. تجربه نشان داده است كه اكثر بيماراني كه ديابت خود را به خوبي كنترل مي كنند، كساني هستند كه به طور منظم ورزش مي كنند. يك ورزش اصولي ورزشي است كه به درستي برنامه ريزي شده باشد. در ادامه به چند نكته در مورد برنامه ريزي صحيح ورزشي اشاره مي شود. بايد به خاطر داشت كه ورزش تنها زماني داراي بيشترين تاثير است كه همراه با رعايت رژيم غذايي باشد.
- قبل از شروع ورزش بايد با مراجعه به پزشك و انجام آزمايشهايي از جمله اندازه گيري قند، فشار و چربي خون، بررسي دستگاه قلب و عروق و كليه ها و نيز معاينه چشم و سيستم اعصاب از نبود عوارض جدي ديابت اطمينان حاصل كرد زيرا انجام بعضي ورزشها باعث تشديد عوارض ديابت مي شود. همچنين بايد قبل از شروع هر جلسه به مدت 15–10 دقيقه نرمشهاي كششي به منظور گرم كردن بدن انجام شود.
- به طور كلي بهترين نوع ورزش براي بيماران ديابتي ورزشهاي هوازي هستند يعني ورزشهايي كه به طور مداوم (حداقل 20 دقيقه) و با شدت كم يا متوسط انجام مي شوند مثل پياده روي، دويدن آهسته، طناب زدن، شنا و دوچرخه سواري. در اين ميان پياده روي ورزشي ساده و در عين حال بسيار موثر براي كنترل قند خون است.
- شدت فعاليت در ابتدا كم است و به تدريج زياد مي شود. به عنوان مثال مي توان با 5/1 كيلومتر پياده روي در روز شروع كرد و طي 6 هفته مقدار آن را به 6 كيلومتر افزايش داد.
براي اينكه اثرات مطلوب ورزش در بدن پايدار شود، لازم است تا جلسات انجام آن حداقل 5 بار در هفته باشد و هر جلسه 30-20 دقيقه طول بكشد.
- در بيماراني كه انسولين يا قرص مصرف مي كنند به منظور پيشگيري از پايين افتادن قند خون (هيپوگليسمي) بهترين زمان ورزش 2-1 ساعت بعد از خوردن غذاست. همچنين اين بيماران بايد علايم هيپوگليسمي مثل ضعف، عرق سرد، احساس گرسنگي و تاري ديد آشنا باشند و به محض مشاهده آنها اقدام به خوردن غذاهاي شيرين مثل قند كنند.
داروها
قرصهاي پايين آورنده قند خون
اين قرصها مخصوص بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 است و داراي انواع مختلفي است. شايعترين انواع به كار رفته در كشور ما قرصهاي افزايش دهنده ترشح انسولين مثل گلي بن كلاميد و نيز قرص مت فورمين هستند. غالب پزشكان، درمان دارويي را، پس از عدم كفايت فعاليت ورزشي و رعايت رژيم غذايي در كنترل ايده آل قند خون، با قرصهاي نظير گلي بن كلاميد شروع مي كنند و به تدريج با افزايش نياز بيمار مقدار آن را افزايش مي دهند. مهمترين عارضه اين داروها هيپوگليسمي است كه معمولا در مواقعي اتفاق مي افتد كه يكي از وعده هاي غذايي با وجود مصرف قرص حذف مي شود. از ديگر عوارض اين داروها اضافه وزن است. در درمان با مت فورمين دو عارضه فوق خيلي كمتر به چشم مي خورد. از طرفي ديگر اين دارو باعث بهبود وضعيت چربي خون مي شود. بنابراين مت فورمين داروي انتخابي براي بيماران ديابتي چاق با چربي خون بالاست. به عنوان يك قانون كلي در مواقعي كه قند خون با وجود مصرف حداكثر مقدار مجاز يك دارو كنترل نمي شود بايد دارويي از گروه ديگر را به آن اضافه كرد.
انسولين
انسولين ها بر اساس زمان اثرشان در بدن به 3 دسته كلي كوتاه، متوسط و بلند اثر تقسيم مي شوند. از انسولين هاي كوتاه اثر مثل انسولين رگولار كه شفافند براي كنترل قند خون بعد از غذا و از انسولينهاي متوسط و بلند اثر مثل NPH كه كدر هستند معمولا جهت حفظ غلظت پايه انسولين در بين وعده هاي غذايي و در طول شب استفاده مي شود. درمان با انسولين در ديابت نوع 1 و 2 داراي يك فرق اساسي است. در ديابت نوع 1 بيماران از همان ابتدا نياز به تزريق انسولين دارند، در حالي كه در بيماران ديابتي نوع 2 در شروع بيماري معمولا انجام فعاليت منظم ورزشي و رعايت رژيم غذايي براي كنترل قند خون كفايت مي كنند ولي بعد از مدتي بايد مصرف قرص نيز به آنها اضافه شود. تنها پس از گذشت چند سال از شروع بيماري و عدم كفايت قرصها در كنترل ايده آل قند خون است كه نياز به تزريق انسولين در شخص پيدا مي شود. بنابراين در هر يك از مراحل اين بيماري درمان متفاوتي مورد نياز است.
كنترل قند خون
به عنوان يك اصل در ديابت هدف بيمار و پزشك نگاه داشتن قند خون تا حد امكان نرديك به مقدار طبيعي است تا بدين وسيله بتوان از عوارض بلندمدت ديابت جلوگيري كرد. بنابراين هرگونه اقدام جهت رسيدن به اين هدف حتي اگر تزريق انسولين باشد بايد با استقبال مواجه شود. يكي از عوارض شايع تزريق انسولين هيپوگليسمي است كه با رعايت اصول صحيح تغذيه و مصرف به موقع وعده هاي غذايي مخصوصا ميان وعده ها به خوبي قابل پيشگيري مي باشد. از طرف ديگر پيشرفتهاي بزرگي كه در سالهاي اخير در زمينه ساخت قرصهاي پايين آورنده قند خون اتفاق افتاده اند، اين امكان را به بيماران ديابتي داده است تا همزمان با تركيب مصرف قرص با تزريق انسولين، مقدار انسولين مورد نياز را به مقدار قابل توجهي كاهش داد. بنابراين بيماران ديابتي نوع 2 بايد بدون داشتن ترس بي مورد از انسولين در صورتي كه كنترل قند خونشان با وجود مصرف قرص در محدوده ايده آل قرار ندارد، نسبت به تزريق انسولين اقدام كنند. در بيماران ديابتي نوع 1 چالش اصلي تنظيم مقدار انسولين در موقعيتهاي گوناگون مثلا هنگام ورزش است. روش ايده آل تزريق انسولين در اين بيماران تزريقات متعدد يعني قبل از وعده غذا و هنگام خواب است كه حداكثر شباهت را به ترشح طبيعي انسولين در بدن دارد. در اين روش بيشتر تغييرات روزانه، در مقدار انسولين قبل از غذا صورت مي گيرد كه تابع شرايط زير است:
1- قند خون قبل از غذا كه هرچه بيشتر باشد مقدار انسولين تزريقي نيز بيشتر مي شود.
2- مقدار غذايي كه قرار است خورده شود: مهمترين عامل تاثيرگذار در اينجا مقدار مواد نشاسته اي (كربوهيدرات)موجود در غذاست كه هر چقدر بيشتر باشد مقدار انسولين مورد نياز نيز بيشتر است.
3- ميزان فعاليتي كه قرار است بعد از غذا انجام شود: در صورت قصد انجام ورزش بعد از غذا بايد به منظور پيشگيري از حملات هيپوگليسمي مقدار انسولين را كم كرد.
يكي از پايه هاي اصلي اين روش انجام آزمايشهاي مكرر قند خون حداقل 4 بار در روز يعني قبل از هر وعده غذا و هنگام خواب مي باشد.
همچنين بيماران بايد با شركت در كلاسهاي آموزشي مهارتهاي لازم را در مورد تنظيم مقدار انسولين و نيز عوامل موثر در افزايش يا كاهش قند خون و راه كارهاي مقابله با آنها را فرا بگيرند.
MTBE
|
اثرات MTBE در آلودگي منابع آب چكيده: متيل ترسيو يک ماده آلی مصنوعی اکسيژن دار است که پس از اثبات جنبه های سوء بهداشتی و زيست محيطی سرب بعنوان جايگزين آن معرفی و امروزه در ايران و برخی از کشورای جهان بصورت گسترده در بنزينهای بدون سرب استفاده می شود.توجه به اين ماده در دهه ۷۰ ميلادی آغاز و مصرف آن در دهه ۸۰ و ۹۰ ميلادی در جهان افزايش يافت. در ابتدای انتخاب و استفاده از اين ماده در سوخت مزايای زيست محيطی آن مورد توجه بود که مهمترين آنها افزايش عدد اکتان بنزين٫ کاهش نشر گازهای آلاينده منتشر از اگزوز خودرو مانند منواکسيد کربن و ازن ٫ حذف سرب از بنزين به همراه تاثير بهبود نسبی کيفيت هوا ٫توليد آسان و سهولت اختلاط با بنزين می باشد ولی اکنون پس از گذشت چند سال از مصرف آن در دنيا مشخص شده است که MTBE دارای امکان تاثيرات سوء روی بدن انسان و مضرات زيست محيطی بودند و آلودگی آبها زير زمينی از مهمترين جنبه های زيست محيطی آن می باشد . در آمريکا از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ ميلادی دو سيستم تامين کننده نياز آب شرب شهری بخاطر آلودگی MTBE برای اين منظور غير قابل استفاده شدند.در سانتامونيکای آمريکا حداقل ۵۰ درصد از کل آب شهری که از منابع زيرزمينی تامين می شدبرای شرب غير قابل استفاده گرديد بطوريکه ۵/۳ ميليون دلار برای جايگزينو تامين آب شرب منطقه هزينه شد. وجود MTBE در کاليفرنيا در نمونه های شهری عموما با مقادير کمتر از ۲mg/l گزارش شده است. در شرايط خاص در جاهايی که قايقهای موتوری استفاده می شد غلظت اين ماده در آن آبها به۱۲ppm هم می رسد. در تحقيقی که در سال۱۹۹۶ توسط USGS در ۱۶ شهر آمريکا انجام شد ٫ مقدار MTBE موجود در آبهای سطحی بين µg/L 100-2/0 گزارش شد که غلظتهای بيشتر بين ماه های اکتبر تا مارس واقع شده است.(۳).در آمريکا به خاطر تاثيرات اين ماده در انسان و محيط زيست به ويژه آلودگی منابع آب اعتراضات فراوانی نسبت به ادامه مصرف آن وجود دارد ودر بعضی مناطق استفاده از MTBEممنوع شده است در اين مقاله برسی توانايی MTBEدر آلودگی منابع آب سه محور اصلی مورد توجه است تاثيرات MTBE روی سلامتی انسان چگونگی ورود MTBE به منابع آب وسرنوشت MTBE در منابع آب خصوصيات MTBE : متيل ترسيو بوتيلاتر يک ترکيب آلی با فرمول شيميايی C5H12O می باشد در دما وفشار استاندارد مايعی بی بيرنگ ٫ قابل اشتعال و قابل احتراق است . جرم مولکولی آن ۱۵/۸۸ بوده و دارای نقطه ذوب ۹-ـ درجه سانتی گراد ونقطه جوش ۶/۵۳ - ۲/۵۵ درجه سانتی گراد می باشد . چگالی اين ماده ۷۴۴/۰ ۷۵۸/۰ گزارش شده است . انحلال پذيری MTBE در آب بسيار بالاست 540mg/L گرارش شده است تاثيرات MTBE روي سلامت انسان: انسان از سه طريق خوردن يا آشاميدن ، اشتنشاق وتماس پوستي مي تواند در معرض MTBE قرار گيرد و سلامتي او تهديد گردد كه از اين بين بلع مهمترين راه ورود اين ماده به بدن انسان است و عمدتاً از طريق آشاميدن آب آلوده انجام مي شود، ضمن آنكه استحمام با آب گرم آلوده نيز فراريت آن را افزايش داده و باعث استنشاق اين ماده مي گردد . تاثيرات اين ماده روي بدن به دو قسمت سرطانيو غير سرطاني تقسيم مي شود . به دليل زمان نسبتاً كوتاه از آغاز مصرف گسترده اين ماده تحقيقات ومطالعات كافي براي برسي تاثيرات سرطان زائي در انسان انجام نشده است ولي اين موضوع هنگاميكه حيوانات آزمايشگاهي به صور مختلف در معرض مقادير بالاي MTBE قرار گرفتند اثبات گرديد. در يك آزمايش در آثر بلعيدن MTBE در موشهاي صحرايي ماده به مقدار mg 1000 به ازاء هر كيلوگرم وزن بدن در روز طي يك دوره 104 روزهاين موشها به سرطان خون مبتلا شدند وهمين تيمار در موشهاي صحرايي نر در دوره فوق باعث بروز تومورهاي بيضوي در آنها گرديد. طي تحقيقاتي در يك دوره18 ماهه ، استنشاق اين ماده توسط موشهاي صحرايي نر وماده صورت گرفت و خاصيت سرطان زايي MTBE در اين حيوانات آزمايشگاهي مشاهده گرديد . بر همين اساس USEPA اين ماده را در گروه داراي امكانم سرطان زائي قرار داده است . در مورد تا ثيرات غير سرطاني MTBE، از مهمترين وشايعترين عوارض تنفس آندر انسان سردرد ،سرگيجه،تهوع،آلرژي و مشكلات تنفسي مي باشد در آزمايشي روي موش صحرايي با بلعيدن mg 70 به ازاء هر كيلوگرم وزن بدن در روز تاثيري مشاهده نشد واز mg 100 به ازاء هر كيلوگرم وزن بدن در روزعوارض آن مشاهده گرديد(2). براي ارزيابي صحيح از سميت اين ماده بر روي آنسان نياز به مطالعات وتحقيقات بيشتري مي باشد . ضمن آنكه در مواردي مانند تاثير روي ژنتيك ،توليد مثلو رشد اطلاعات بسيار محدود است . ورود MTBE به منابع آب: اولين مرحله در آلودگي منابع آب به MTBE ورود اين ماده به اجزاء محيط زيست مي باشد . مهمترين منابع ورود MTBE به محيط زيست نشت از تانكها وذخاير زير زميني ،لوله ها واتصالات ،وسائل وجايگاههاي سوخت گيري ، وسائل نقليه موتوري با سوخت بنزين ، قايق هاي موتوري و وسائل حمل و نقل MTBE مي باشند كه بر حسب جايگاه و نوع منبع ، اين ماده مي تواند وارد هوا خاك و آب گردد. MTBE موجد در هوا، شستشوي سطوح ذرات آلوده به مواد حاوي اين ماده ، تخليه مستقيم MTBE يا بنزين حاوي اين ماده به آبورود اين ماده به آبهاي سطحي شده و ورود MTBE به آبهاي زير زميني نيز از طريق آبهي سطحي ، شكافها و عوارض زمين ، چاهها و خاك قابل انجام است ورود MTBE به هوااز طريق تبخير در جايگاههاي سوخت گيري و سوخت رساني ، خروج از خودروها ، تبخير از لكه هاي بنزين روي سطح زمين و استفاده هاي متفرقه انجام مي گردد . در نتيجه يك تحقيق پيك غلظت MTBE در هواي نزديك به پمپهاي بنزين به ppbv 1400 در اندازه گيريهاي كوتاه مدت رسيده است و ميانگين آن در همين مكان در محدوده ppbv 100-10 قرار داشته است . ميانگين غلظت MTBE در هوا در محيطهاي غير از پمپ بنزين ppbv 25/0 ،66/0 و82/0 گزارش شده است .(4) MTBE موجود در هوا با انحلال در ترولات آسماني به همراه بارندگي وارد سطح زمين ، خاك ويا آبهاي سطحي مي گردد.(3و4) اين اتفاق در مناطقي كه ترافيك سنگين دارد به ويژه در هواي سرد بيشتر مشهود است . در يك تحقيق در كاليفرنيا هنگاميكه غلظت متوسط MTBE در دماي 25 درجه سانتي گراد در هوا ppbv 2 بود غلظت تعادلي اين ماده در آب باران ppbv (70%) اندازه گيري شد . همچنين در تحقيقي در آلمان گزارش شده است كه 20 درصد از MTBE موجود در روان آبهاي شهري پس از بارندگي مربوط به MTBE ورودي از هوادر اثر بارش مي باشد بنابراين MTBE موجود در هوا يكي از منابع ورود به منابع آب مي باشد. ورود MTBE به خاك هم از طريق مختلف قابل انجام است. MTBE ورودي به هوا از طريق نزولات آسماني ، روانابهاي سطحي حاوي MTBE ، نشت از مخازن ،اتصلات،تانكرها و جايگا ه هاي سوختگيري و نشت از تانكهاي زيرزميني از مهمترين منابع ورود اين ماده به خاك مي باشد. نحوه حركت MTBE در خاك عامل مهمي در آلوده شدن آبهاي زيرزميني به اين ماده مي باشد. در حركت وجابجايي اين ماده در خاك خصوصيات فيزيكي و شيميايي خاك اهميت زيادي دارد . از مهمترين خصوصيات فيزيكي خاك در اين ارتباط تخلخل ،نفوذ پذيري خاك ،بافت، ساختمان و عمق خاك مي باشند.بافت سبك و تخلخل بالا با افزايش نفوذپذيري خاك حركت اين ماده را در خاك تسهيل مي نمايد . در مورد خصوصيات شيميائي خاك جذب سطحي و دفع از مهمترين اين خصوصيات است كه آلاينده هاي آلي را در خاك تحت تاثير قرار ميدهد. در خاك كلوئيدهاي رس و مواد آلي عوامل اصلي جذب سطحي MTBE مي باشند هرچه قابليت يك ماده براي جذب سطحي شدن به ذرات خاك بيشتر باشد تحرك آن ماده در خاك كمتر است . براي اين منظور در برآورد حركت MTBE در خاك از ضريب جذب سطحي (Kd) استفاده مي نمايند. سرنوشت MTBE در منابع آب: تخريب زيستي MTBE در آب بسيار كند است . MTBE توسط جمعي از دانشمندان در گروه مقاوم به تخريب زيستي قرار گرفته است اين ماده در هر دو حالت بي هوازي و هوازي به تجزيه ميكروبي مقاومت مي كند ولي گزارشاتي مبني بر تجزيه آن توسط ميكروبها در شرايط خاص موجود است. اين مقاومت به تجزيه ميكروبي مربوط به رفتار اتم كربن ترشيايي در ساخمان اتر و يا پيوند غير فعال اتر مي باشد. در آبهاي زيرزميني كه تخريب MTBE رخ داده است ماده ترسيو بوتيل اتر الكل تشكيل شده است كه خود مي تواند داراي خاصيت سرطان زائي باشد. مقاومت به تخريب توسط MTBE باعث حضور اين ماده در آب مي گردد كه طي مطالعات مختلف اثبات شده است . نيمه عمر MTBE در آبها سطحي بسته به وضعيت آب متغير است. عوامل مؤثر در نيمه عمر MTBE در اين آبها سرعت آب، عمق حضور ماده و دماي آب مي باشد. كاهش عمق،افزايش دماي آب و افزايش سرعت آب باعث كاهش نيمه عمر MTBE در آب مي گردد. نيمه عمر MTBE در آبها سطحي در حدود 9 ساعت مي باشدكه بسته به وضعيت آب مي تواند در محدوده 4 هفته تا 6 ماه قرار گيرد . در درياچه و آبهاي ساكن اين مقدار بيشتر و در رودخانه ها و جريانات متلاطم كمتر است. نيمه عمر MTBE در آبها زيرزميني به خاطر سرع كمتر آب و عدم وجود نور نسبت به آبها سطحي بسيار بيشتر است بطوريكه غلظت هاي حدود mg/l 200 نيز در آبهاي زيرزميني گزارش شده است. بخاطر حلاليت بالاي MTBE موجود در آب حركت و انقال اين ماده در منابع آب تابعي از اين آبها بوده و در آبهاي زير زميني از قانون دارسي پيروي مي نمايد. |
||