شیلات

جایی همین نزدیکی

 شير آب همينطوري باز مانده بود و آب مي رفت و سرازير مي شد تو گودي وسط حياط و از آنطرف مي ريخت توي سوراخ چاه.  زهرا خانم چهار زانو نشسته بود لبه ي سكو و مرغهاي زرشك پلوي نذري را تكه تكه مي كرد. گاه و بي گاه با همان دستهايي كه به مرغها ماليده بود، روسريش را جلو مي كشيد و سر ديگ سمت راست را برمي داشت. چند دانه برنج مزه مزه مي كرد و پيچ تك شعله ي زير ديگ را مي چرخاند. گاهي هم به هيزم ديگ سمت چپ فوتي مي كرد.
سمانه كتاب شيمي دوم دبيرستان را لبه ي طاقچه گذاشت، كنار لاله هاي قديمي.
 دم در اتاق ايستاد و از بين كفشاي پشت و روي جلوي در، كفش خودش را جدا كرد . با پشت دست شروع كرد پاك كردن رويه ي ورني كفش و توي گنجه ي اتاق، جايش داد.
مادر داد زد: اونجا وانستا، بيا سبزي قرمه سبزي رو ببر واسه عفت خانم. دستش بنده.
لنگه كفش كهنه ي مادر زير شكاف در اتاق، در چوبي را باز نگه داشته بود. هر چه نگاه كرد چيزي براي پوشيدن نديد.  پايش را گذاشت توي همان يه لنگه و با نوك پنجه ي پاي ديگر رفت آنطرف حياط. به خيسي كنار چاه كه رسيد، گام بلندي برداشت و پريد جلوي اتاقك پر از دود و دم آشپزخانه.
مادر ابرويي در هم كشيد و گفت تا باشه پاي آدم واسه خاطر امام حسين كثيف شه. صورتش خيس عرق بود. سبزي را دست سمانه داد و تو ي شلوغي آشپزخانه گم شد.
كنج ديوار گلي حياط، روي قالي يك متري  تركمن، عفت خانم نشسته بود.  النگوهاي طلايش زير نور آفتاب مي درخشيدند. قاشقش را در دريايي از پيازداغ و گوشت تفت خورده هم مي زد و زير لب صلوات مي فرستاد و ذكر مي گفت. گاه گداري هم تكه هاي گوشت را مي شمرد و با انگشتانش حساب مي كرد.
سمانه سر راه شير آب را بست و سبزي را دست عفت خانم داد
_ بذارش تو اون ديگ سياهه. مادرت گفت گلي خانوم چند كيلو روغن آورده بود؟
سمانه به سمت آشپزخانه برگشت و تا خواست مادرش را صدا كند، عفت خانوم گفت: نمي خواد نمي خواد بنده خدا الان يه سر داره، هزار سودا.
هنوزتا غروب خيلي راه بود. بند رخت با رختهاي رويش ميان دود و دم هيزم زير برنج گم شده بود. سمانه شلوار مدرسه اش را از روي بند كشيد و به سراغ منبر دم در حياط رفت.  سيني مسي روي آن پر از خاك رس، منتظر شمعهايي بود  كه تا آخر شب، روشن مي شدند. مادر كنار سيني دو تا بشقاب  ملامين و دو تا  قاشق گذاشته بود.
سمانه داد زد: چرا مث بقيه خونه ها قاشق يه بار مصرف نخريدي؟ چند تا مي ذاشتي، خودم تا كثيف مي شد عوضشون مي كردم.
مادرگره ي چادر دور كمرش را محكمتربست. ملاقه به دست از آشپزخانه بيرون آمد و عرض حياط را طي كرد و  كنار منبر ايستاد. آهسته گفت: چرا حاليت نيست. همين گوشت و مرغ و برنج هم نذر مردمه.  خونه ي وقفي ظرف يه بار مصرفش كجا بود؟
  زهرا خانم مدام با دست كثيفش با برنجا ور ميره.   _
 برنج مي پزه، نترس اين مردمي هم كه ميان با خودشون قاشق چنگال ميارن. نذري امام حسين هم تا حالا كسي رو نكشته. خيالت جمع.
سمانه شانه اي بالا انداخت. از بين آبكش ها و ظرفهاي خودشان، قابلمه ي عفت خانوم، زهرا خانوم و باقي همسايه ها كه از الان گذاشته بودند تا سهميه شام عاشورا را ببرند، گذشت و داخل اتاق شد.
 سالار پسر ده ساله ي زهرا خانم با مهدي پسر خاله ي سمانه، روي رختخوابهاي كنج ديوار كشتي مي گرفتند. سمانه جيغي كشيد و كتابش را به سمت مهدي پرتاب كرد. كتاب از كنار مهدي گذشت و به ديوار خورد.
_ الهي بميرين. همه چيو خراب مي كنين. مانتومو گذاشتم زير رختخوابا تا صاف بشه.
سالار لگدي انداخت و با مهدي بيرون اتاق دويدند.
سمانه رختخوابها را بلند كرد. مانتوي سورمه اي رنگ مدرسه اش را كه كج و كوله شده بود بيرون كشيد. روي ملافه ي سفيد نخي با دقت پهن كرد و لحاف كرسي سنگين را رويش گذاشت. يكي يكي تشكها و پتوها را روي لحاف چيد و دست آخر چادر نماز مادر را از طرف گلدارش روي رختخوابها كشيد. به دور و بر نگاه كرد و دو تا بالش را روي چادر نماز انداخت و چند ضربه به بالش ها زد.
 مهدي و سالار كه انگار منتظر اين لحظه بودند، از دور خيز برداشتند و با شماره ي سه، به توده ي گلدار گوشه ي اتاق حمله كردند.
سمانه با صورت قرمز سيلي اي به گوش سالار زد. با صداي جيغ سالار، خاله ناهيد توي اتاق پريد
 _ سمانه! اينا مگه هم سن تو ان؟
از زير رختخوابهاي پخش شده وسط اتاق، سمانه مانتو مچاله اش را بيرون كشيد و گريه افتاد.
خاله، مهدي و سالار را از اتاق بيرون فرستاد و گفت:
. اينهمه جيغ و داد واسه خاطر يه مانتو. پاشو پاشو . برو به مادرت كمك كن
سمانه مانتو به دست به اتاق كناري رفت . توي فرو رفتگي ديوار خزيد و پاهايش را ميان سينه جمع كرد. به ماشين بافندگي مادر خيره شد و چيزي نگفت.
خاله زير چهارچوب دري كه دو اتاق را به هم وصل مي كرد، ايستاد.  آهي كشيد و گفت، بلند شو خاله. من خودم امشب كتري رو گرم مي كنم. مانتوتو برات اتو مي كنم. بلند شو. 
حرفش كه تمام شد ، دستهايش را به كمر زد و به حياط رفت. در ديگ را بلند كرد و رو به زهرا خانم گفت: دستت درد نكنه زهرا خانوم چه قدي كشيده اين برنج.